Het gesprek op 8 april 2026 over deze vraag resoneert nog steeds. Met aandacht volg ik dit jaar het onderzoeksthema “luisteren met impact” van het Dialoognetwerk Nederland. Na een luisteractie met de Nationale Luistercampagne in het centrum van Utrecht, nam ik deel aan netwerkdialogen, eerst over luisteren en vervolgens over resonantie. Van luisteren met je oren kwamen we bij luisteren met alles.
Vooraf ontstond een soort van praat kader. Resonantie gaat over trilling, frequentie & afstemming. Het is een uitwisseling van signalen tussen de buitenwereld en jezelf. Stilstaan bij wat resoneert verandert een beleving in een ervaring.
Op onze dialoogavond zelf ging het over voorbeelden van resonantie bij jezelf en/of anderen. Met begeleiding van Margit van den Berg ontstond een verdiepende dialoog.
- In welke mate kan je resonantie met/in dialoog beïnvloeden?
- Valt het te beheersen?
- Waar/wanneer raak(te) het je?
- Waar/wanneer raak(te) je het vermogen kwijt?
We spraken onder meer over mijn ervaring met de “startlessen Dialoog” voor kinderen in groep 7 van de basisschool. Als ondersteuning begeleidde ik direct na elkaar twee subgroepen van kinderen van 10/11 jaar en ervaarde een totaal verschillende resonantie. We oefenden met open vragen als onderdeel van de dialoog. In de eerste groep was het rustig(beetje saai) en bleven de gespreksmomenten per kind beperkt tot één open vraag en een kort antwoord. Serieus werd voldaan aan de opdracht en de beurt afgevinkt. Ik maakte voor het eerst mee dat iedereen de beurt had gehad en er nog tijd over was.
Heel anders ging het in de tweede groep: met plezier werd er aan elkaar verteld en met open vragen geoefend en ook doorgevraagd. Ik moest erop letten dat de tijd verdeeld werd zodat iedereen aan de beurt kwam. De wisselwerking/resonantie was voor mij compleet anders en ik vermoed voor de kinderen ook.
In welke mate had dit verschil te maken met mijn begeleiding? Of met de kinderen? Of met de klas? In de eerste online dialoogavond van ons netwerk herkenden we in elkaars ervaringen met luisteracties, dat je eigen houding, je energetische uitstraling essentieel is. Dat wanneer deze open, uitnodigend en verwelkomend is, ontstaat ontvankelijkheid. Die gedachte bracht ons bij de aandacht voor resonantie.Wat had ik hier graag over gesproken met de leerkrachten van de kinderen.
Bij onze netwerkdialoog ging de aandacht ook naar ongemakkelijke voorbeelden. We diepten “pijnlijke” persoonlijke ervaringen uit over momenten die niet resoneren met je persoonlijke frekwentie, die niet passen bij je grondtoon/kleur klank.
Ik vond ze heel herkenbaar. Zoals momenten van discriminatie en van overmanning door de oorlogzuchtige en polariserende sfeer in de wereld. Ik deelde dat ik het nieuws bekijk alsof het een Netflix serie is en me zo afscherm voor de onprettige resonantie die niet past bij mijn persoonlijke grondtoon (frekwentie). Susan vroeg vol aandacht aan mij “Wat betekent dat voor jou,John ?” Ik was verrast, niet zozeer door de vraag maar om weer te ontdekken hoe zo’n moment resoneert en mij sterk bepaalt om naar binnen te kijken. Hoe ontvankelijk ben ik? Welke rol speelt ontvankelijkheid voor nieuwsmakers? De vluchtige beleving wordt door aandachtig luisteren een ervaring die je kan doorgeven.Bovendien was het bevestiging dat zo’n vraag vooral gesteld wordt als je echt naar elkaar luistert.
“Het gaat om de wereld te ontmoeten waarbij we zowel onszelf tonen en actief zijn, als ook open staan en de wereld tot ons laten komen. Het is in deze relatie tussen mens en wereld waar de ervaring van zin ontstaat en dus resonantie.” (Masterthesis Wouter Ram – De trillende draad tussen mens en wereld).
Deze netwerkavond liet zien dat als je in dialoog aandacht geeft aan wat resoneert je van een ontluisterende beleving een luisterrijk moment kan maken.Deze verrijking gun ik onze samenleving, dat gun ik leerkrachten en leerlingen. Voor mij en hopelijk vele dialoogbegeleiders is dit een herkenbare opgave in onze huidige samenleving. Hadden we dit niet als kind al moeten leren?
John van Balen